Ερώτηση: Έτυχε να παρατηρήσω ότι όταν κάτι δεν σε ενδιαφέρει το βρίσκεις πάντα μπροστά σου, όταν αρχίζει να σε ενδιαφέρει δεν το βλέπεις πια. Η τελευταία φορά που μου συνέβη ήταν για μια ταινία που ήθελα να νοικιάσω και την είχα δει στο βιντεοπωλείο. Το έβρισκα πάντα στα χέρια μου και έλεγα στον εαυτό μου ότι μια από αυτές τις μέρες θα το πάρω. Μετά όταν το έψαξα, δεν κατάφερα ποτέ να το βρω. Αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό συχνά.

Λούκα, Μιλάνο

Απάντηση: Δεν φαίνεται, αλλά τα πράγματα που μας συμβαίνουν στη ζωή δεν είναι απλώς συμπτώσεις, αλλά ευκαιρίες που δημιουργούνται συχνά από τις δικές μας διαισθήσεις, ακόμα κι αν είναι ασυνείδητες. Έχουμε ένα συνειδητό κομμάτι μέσα μας που, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε, ξέρει τι χρειαζόμαστε. Αυτό το μέρος, που δεν είναι ορθολογικό και ξεφεύγει από τον αντιληπτικό έλεγχο του ατόμου, καθορίζει κάποια γούστα, επιθυμίες ή ενδιαφέροντα που στη συνέχεια χρησιμεύουν για να προετοιμάσουν την προετοιμασία των συμπτώσεων που θα χρησιμεύσουν για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Στην περίπτωσή σας λοιπόν, το ενδιαφέρον να δείτε την ταινία της επιλογής σας ήταν μάλλον κάτι που είχε ήδη αποφασίσει η Συνείδησή σας να σας δώσει κάτι που θα σας εξυπηρετούσε για την εξέλιξή σας. Ήταν η διαίσθησή σου που δημιούργησε τη σύμπτωση να έχεις πάντα τη βιντεοκασέτα μπροστά στα μάτια σου. Το γεγονός ότι αγνόησες αυτό το σήμα, εκείνη την πρόσκληση να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία σου, λειτούργησε ως άρνηση της διαίσθησής σου από άλλους νοητικούς μηχανισμούς που είχαν το πάνω χέρι στην επιλογή σου. Αυτό έκανε το διαισθητικό μέρος σας να νιώθει θλίψη και σιωπή, σταματώντας να σας αναφέρει και δημιουργώντας συμπτώσεις για εσάς. Για να μην χάσετε την πολύτιμη βοήθεια αυτού του συνειδητού μέρους σας για τις επόμενες περιπτώσεις στη ζωή, μάθετε να ακούτε τον εαυτό σας, να παρατηρείτε και να λαμβάνετε αμέσως αποφάσεις που δίνουν αξιοπρέπεια και αναγνώριση σε αυτό το κομμάτι που είναι το πιο ζωντανό και σοφό μέσα σας. .

Fiorella Rustici