Η αλήθεια είναι παρούσα, το λάθος με επενδύει βάναυσα και είναι μπροστά μου. Το κοιτάζω και είμαι ήδη άρρωστος, δεν μπορώ να το δεχτώ, είμαι αδύναμος εξαιτίας του. Δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου, ο πόνος με καταπίνει και ο θυμός βγαίνει από μέσα μου. Μα πώς έγινα τόσο δειλός που ξεφεύγω από τον εαυτό μου; Βυθισμένος από τις αμαρτίες δεν βλέπω πια το φως... της αλήθειας, ενώ όποιος θα με χτυπήσει με το σπαθί και θα με τιμωρήσει για τα ελαττώματά μου είναι ήδη έτοιμος. Έτσι η τιμωρία θα με κάνει να υποφέρω νομίζοντας ότι θα αναρρώσω, ενώ αντίθετα θα αρρωστήσω όλο και πιο βαθιά και θα μην μπορώ να δω την αλήθεια μπροστά μου. Ω! Συνείδησή μου που υποφέρεις σαν σκύλος, τι να κάνω; Ίσως θα έπρεπε να αρρωστήσω και σωματικά για να δεχτώ τα λάθη μου ή πρέπει να συγχωρήσω τον εαυτό μου γιατί έτσι νιώθω καλά, γιατί έτσι εξελίσσομαι, γιατί έτσι είμαι χαρούμενος, γιατί έτσι θα σταματήσω επιτέλους να κάνω αυτόν τον κόσμο άσχημο με το να δέχομαι να τιμωρώ τον εαυτό μου κάθε φορά; Έτσι θα γίνω ένας πολεμιστής που παρατηρεί στο φως και όχι στη σκιά, θα πολεμήσω τους φόβους και δεν θα είμαι πια δειλός αλλά θα δίνω παράδειγμα και θα είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Fiorella Rustici