Ω! Η καρδιά μου
γλυκό και παλλόμενο, πού ήσουν;
Γιατί δεν σε βρήκα πια;
Δεν θυμάμαι πια να υπάρχεις,
όμως χτυπάς συνέχεια.
Με έχει μπερδέψει το μυαλό μου
με τις σκέψεις μου και σε ξέχασα.
Και πόσα συναισθήματα πάνω μου…
Γέμιζα χρώμα κάθε φορά
διαφορετικό και δεν το κατάλαβα
από όλα αυτά τα πολύχρωμα ρούχα
υπήρχαν γιατί ήμουν ο εαυτός μου
σε ξέχασα.
Ω! Η καρδιά μου
Μπορείς ποτέ να με συγχωρέσεις;
Και μπορώ ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου;
Είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτώ τον εαυτό μου στα λάθη μου
και μη με τιμωρείς ακόμα
εν αγνοια μου
Δέχτηκα εύκολα
αυτές οι πολύχρωμες ρόμπες, και πόσο μαύρα
Κρατήθηκα μέσα μου.
Ω! Η καρδιά μου,
χάνοντας σε έχασα τη χαρά μου,
αλλάζω το παρόν και το μέλλον μου.
Οι ευχές μου χάθηκαν
διακλαδισμένη στην ύλη,
είναι μια μορφή
σκληρός και άρρωστος από νοσταλγία,
να σταματήσει,
Εγώ που ήθελα να πετάξω!
Και δεν μπόρεσα ποτέ...
ήμουν βαρύς
και το μυαλό μου με κρατούσε
μέσα του και στις αναμνήσεις του.
Εχω χαθεί,
Δεν ξέρω πια ποιος είμαι
τι έχω γίνει
και δεν μπορεί να με θυμηθεί
Με πιστεύουν μόνος, και είμαι
πέφτουν σε απόγνωση.
Ω! Η καρδιά μου
πόσο περίεργο
Δεν πίστευα ότι σε είχα εδώ μαζί μου,
είχες χαθεί μαζί μου στο μυαλό μου,
κι εσύ σαν αγαπητός πατέρας με περίμενες,
που σου απαντώ,
στον υπέροχο ήχο σου που ξεπερνά το σώμα.
Και πόσα σύμπαντα ακούνε τον ήχο σου,
και κουφός δεν τον άκουγα πια.
Ω! Η καρδιά μου…
Αλλά δεν υπάρχεις μόνο στο σώμα μου!
Ακούω τον ήχο σου να σφύζει
στον κόσμο γύρω μου,
στα άλλα μαζί μου.
δεν είμαι μόνος
αλλά είμαστε όλοι εδώ
μαζί σου.
Ω! Η καρδιά μου…
πόσο μεγάλος είσαι
δυνατά και δυνατά στον ήχο σου,
και εγώ άθλιος άνθρωπος
Σε πίστεψα μόνο στο σώμα.
Ω! Η καρδιά μου,
Πώς θα μπορούσα να σε είχα ξεχάσει;
Τυφλό στο μυαλό
Κι εγώ με ξέχασα
ότι ήμουν η ουσία,
το θεϊκό,
Έδωσε.
Και πόσο σε έψαξα,
και ήσουν πάντα εκεί
πάλλεται στο φως σου
του αρχέγονου ήχου,
για να φωτίσει τα σύμπαντα
και τα λαμπερά του Όντα
και τη θεϊκή σου μουσική
που δημιουργεί, τι σχηματίζει, που καταστρέφει,
και το λέω όνειρο.
Είμαι το όνειρο...
και τι κανω
Και πόσα πράγματα έχω δημιουργήσει!
Και βλέπω τα σύμπαντα,
και οι λαμπεροί άγγελοι
που πέφτουν ξαφνικά
και ονειρεύομαι να πετάω,
αλλά μόνο μέσα στο όνειρο
και δεν παίζω πια.
Και τότε όλα τελειώνουν
αλλά είναι απλώς μια ψευδαίσθηση,
όλα ξαναρχίζουν,
τα σύμπαντα περιστρέφονται,
θεϊκή μουσική,
η ουσία που με διαμορφώνει...
Γίνομαι ακόμα Θεός.

Fiorella Rustici