Σε έναν κόσμο φώτων, χρωμάτων σε είδα. Σε έναν κόσμο πόνου και βασάνου σε είδα. Σε βλέπω παντού... αλλά δεν με βλέπω, είδα τον εαυτό μου μια μέρα αλλά δεν ήμουν σαν εσένα και έτσι έκλαψα και ρώτησα τον εαυτό μου: τι μυστήριο είμαι; Τι μυστήριο είναι η ζωή; Και σε είδα ξανά, το χαμόγελό σου, την αγάπη σου, και ήθελα να σε αντιγράψω, να σε κλέψω και ήθελα να σε πλησιάσω... αλλά το μυστήριο της ζωής της οποίας ήμουν μικρό μυστήριο με κράτησε μέσα του και εγώ αναρωτήθηκα: τι μυστήριο είμαι εγώ; Τι μυστήριο είναι η ζωή; Και σε είδα ξανά, ήσουν εκεί στο φως και κατάλαβα ότι το μυστήριο δεν ήταν μέσα σου, σου επιτέθηκα, σε κατάρασα, μετά έκλαψα, μυστήριο του εαυτού μου, για το σκοτάδι μέσα μου... σε είδα να σε πλησιάζεις και το φως φώτισε το μυστήριο της ζωής, κι εγώ, μυστήριο, επιτέλους πετάω ελεύθερος δίπλα σου... και μαζί σου φωτίζω άλλα μικρά μυστήρια, το μυστήριο της ζωής. Fiorella Rustici