Έξω από διαιρέσεις και συνακόλουθα όρια να δημιουργείς στα πολυσύμπαν.

Η διάκριση μεταξύ «τι είναι σωστό» και «τι δεν είναι» έχει γίνει διάκριση μεταξύ του τι είναι «δίκαιο» και τι είναι «άδικο» για πολλούς. Δηλαδή, η διαφορά που κάνει η συνείδηση ​​ανάμεσα σε αυτό που έχει νόημα και τι όχι, χωρίς να κρίνει κανείς ή να αναπτύξει ένοχα συναισθήματα, έχει μετατραπεί σε κρίσεις, ανάπτυξη συναισθημάτων ενοχής και επιβολή (ή αυτοεπιβολής) τιμωριών. Αυτή η στρέβλωση προέρχεται από την εξάντληση της συνειδησιακής κλίμακας των ηθικών και πνευματικών αξιών, η οποία προέρχεται από την αποδυνάμωση της αγάπης, του αισθήματος ευθύνης, της ηθικής και της «δικαιοσύνης», που νοείται ως «προθυμία για θεραπεία καταστάσεων που δεν είναι σωστές».

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε λόγω της έλλειψης ανάπτυξης πνευματικής συνείδησης από ολόκληρες γενιές των μητρικών και πατρικών προγόνων μας, επειδή έχασαν την αγάπη για τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την αρμονία μεταξύ ατόμων και λαών για τις καταχρήσεις, τις θρησκείες και τους πολέμους που υπέστησαν.

Και εμείς οι απόγονοι, που γεννηθήκαμε με αυτό το κενό αγάπης, είμαστε η άνυδρη έκφραση της υλικότητας και των συναισθημάτων, των αισθήσεων, των σκέψεων και των πράξεων που συνήθως ανήκουν στο ζωικό νου μας και στο γενετικό νου μας που μας ελέγχουν.

Και πόσο πόνο και άχρηστα δάκρυα έχουμε βιώσει επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε καταστάσεις που συνεχώς βλέπουμε ότι δεν πάνε όπως θα έπρεπε; Πόση αδικία προκάλεσε θυμό έχουμε συσσωρεύσει, χωρίς να μετατρέψουμε τον ίδιο θυμό σε θετικές ενέργειες, ικανοί να βάλουμε εκεί έναν σπόρο αγάπης και δικαιοσύνης, όχι μόνο για εμάς αλλά για όλους!

Εφόσον είμαστε απόγονοι μιας μακράς αλυσίδας προγόνων, που δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν τη δική τους πνευματικότητα, αν δεν ακολουθήσουμε πνευματικό μονοπάτι ή δεν κάνουμε ενέργειες για να βελτιώσουμε τον κόσμο μας, θα αναπτύξουμε όλο και περισσότερο τον εγωισμό της υλικότητας, στην οποία καλλιεργούμε μόνο τη δική μας αυλή, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει λίγο πιο πέρα, και τα μάτια της συνείδησής μας κοιμούνται όλο και περισσότερο, ώστε να μην μας επιτρέπουν να βλέπουμε και να ακούμε τους άλλους με ενσυναίσθηση.

Κάνουμε τις δικές μας δουλειές μόνο με ένα εγωικό μοτίβο επιβίωσης και, στη συνέχεια, ενσωματώνουμε το ρητό «Ο θάνατός σου, η ζωή μου» σε μια ακατανίκητη και εκμεταλλευτική λογική.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θα δούμε ότι, για να καταστρέψουν τη θεϊκή μας φλόγα σε ολόκληρες γενιές προγόνων, αυτοί που μας ελέγχουν εργάστηκαν για να δημιουργήσουν έναν πολιτιστικό και κοινωνικό βιότοπο στον οποίο υπάρχουν πάντα διαχωρισμοί: θεοί και ημίθεοι, ο βασιλιάς με οι αυλικοί του και ο λαός του, πλούσιοι και φτωχοί, λαοί που θεωρούνται σκλάβοι ή πρόβατα που ελέγχονται από βοσκούς με τα σκυλιά τους, αρσενικά και θηλυκά, οι λόγιες αρχές (ιερείς, επιστήμονες, ακαδημαϊκοί, οικονομολόγοι) και αυτοί που δεν γνωρίζουν, κ.ο.κ.

Οι διαιρέσεις μας κάνουν να πιστεύουμε ότι όλοι δεν είμαστε κάτι θεϊκό!

Οι διαιρέσεις σηματοδοτούν τα νοητικά όρια που μας επιβλήθηκαν με μορφές νοημάτων ύπαρξης, όπως συμβαίνει όταν γεννιόμαστε ως γυναίκες ή άνδρες και έχουμε ήδη τα όρια και τις διαιρέσεις στο φυσικό μας σώμα, στον πολιτισμό και τις κοινωνικές συνήθειες, πρώτα στη θρησκεία και στην εκπαίδευση αργότερα, στη φτώχεια και στον πλούτο, όλα αυτά καθορίζουν αν μπορείς να έχεις αγαθά και οικονομικά πλεονεκτήματα.

Τα όρια καθορίζουν επίσης την αδυναμία αποδοχής και κατανόησης των άλλων στην πραγματικότητα της ζωής τους με τη σκέψη και το πλαίσιο, λόγω ενός εγκεφάλου που δεν είναι εκπαιδευμένο να είναι συμπονετικό και ανίκανο να λάβει την άποψη οποιουδήποτε είναι «πέρα» από τη γραμμή διαίρεσης, και επομένως που ανήκουν στην «άλλη ομάδα». Η αποτυχία αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι διαεθνοτικοί και διαθρησκευτικοί αγώνες είναι μερικά παραδείγματα.

Και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι επίσης ένα παράδειγμα, που έδωσε σημείο καμπής στην επίδειξη της κτηνωδίας του ζωικού μυαλού μέσω της διαφοράς που εφάρμοζαν οι Ναζί μεταξύ τους ως επιλεγμένη φυλή και οι Εβραίοι και όλοι οι άλλοι, που θεωρούνταν κατώτεροι και προορίζονταν για εξόντωση ή σκλαβιά.

Οι διαιρέσεις προέρχονται από τις διαφορές που μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται στον εαυτό τους ίσως επειδή ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο αίμα ή άλλο είδος καταγωγής, και όποιος τις εφαρμόζει συμπεριφέρεται σαν αρπακτικό ζώο ή αρχηγός αγέλης που επιλέγει θηράματα για εξόντωση χωρίς να έχει κανέναν να κάνει τίποτα. ή λίγο, για να βοηθήσει τη διαφυγή των θυμάτων.

Συνέβη επί ναζισμού και επίσης στον λαό του Θιβέτ με τους Κινέζους, στους Καμποτζιανούς με τον Πολ Ποτ, στα σοβιετικά γκουλάγκ υπό τον Στάλιν και ούτω καθεξής.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ανήκει στο παρελθόν, αλλά οι αρπακτικές οντότητες που έλεγχαν τον Χίτλερ, όλους τους άλλους δικτάτορες και εκείνους που διαιωνίζουν τις διαιρέσεις δεν πέθαναν μαζί τους, αλλά πέρασαν από το ένα σώμα στο άλλο για να συνεχίσουν το βρώμικο έργο αρπακτικών τους και ως εκ τούτου δημιούργησαν τα τελευταία χρόνια οικονομικά προβλήματα και σενάρια ελέγχου οικονομικών πόρων, για να επιδεινωθούν οι διχασμοί με διαφορετικό τρόπο: όχι μόνο μεταξύ πλουσίων και φτωχών ή μεταξύ υψηλών και χαμηλών μισθών, αλλά και εντός της πολιτικής με πολλά κόμματα, ιδέες και έργα για να μπορέσουμε να καλύψουμε ένα μεγάλο και αδιαχείριστη διαίρεση κάτω από μια ψεύτικη εμφάνιση δημοκρατίας.

Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εμείς οι Ιταλοί χωριστήκαμε σταδιακά σε πολλά μικρότερα κράτη που διοικούνταν από διαφορετικούς άρχοντες και χάσαμε την ένωση για ιδανικά και στόχους που είχε η αυτοκρατορία, αν και χαρακτηριζόταν από κάποιες σημαντικές διαιρέσεις (για παράδειγμα μεταξύ σκλάβων και ελεύθερων ανδρών). ωστόσο εγγυημένα. Η πολιτική παρακμή και οι διαιρέσεις που έχει υποστεί έκτοτε η Ιταλία έχουν αποτυπώσει αυτό το σημάδι αποτυχίας στο DNA μας, το μετέφεραν στους επόμενους αιώνες μέχρι το σημερινό πολιτικό πλαίσιο, το οποίο διαιωνίζει αυτές τις αρχαίες διαιρέσεις και τα όριά τους, επιβάλλοντάς τους σε όλους μας στο παρόν πάρτι σήμερα.

Η διάσπαση μιας κοινότητας και η συρρίκνωση των ομάδων της τις κάνει να χάνουν τη δύναμή τους, επομένως ο έλεγχος εφαρμόζεται πιο εύκολα από ό,τι αν ήμασταν μια συνεκτική και καλά καθορισμένη ομάδα για τους σκοπούς μας, συμπληρωματικές και σε συμφωνία, αν και διαφορετικοί. Ακόμη και τα προγράμματα πολιτικών κομμάτων διαλύουν πιθανούς ανθρώπινους στόχους σε ιδεολογικές διαφορές και όρια που δημιουργούν διχασμούς, και σε αυτό το σημείο ένα μελλοντικό όραμα να οικοδομήσουμε μαζί καταρρέει και όλοι σκέφτονται μόνο να καλλιεργήσουν τη δική τους αυλή επειδή δεν θέλουν πλέον να δεσμευτούν να ενεργήσουν για την κοινότητα, καθώς «η αλλαγή κάτι έχει γίνει τόσο δύσκολη που δεν αξίζει να προσπαθήσεις».

Το γενετικό μας μυαλό αποτελείται από τις εμπειρίες των προγόνων μας, οι οποίες καταγράφονται σε αναμνήσεις που μας μετέδωσαν. Δημιουργούμαστε από αυτές τις αναμνήσεις που μας κάνουν να ζούμε συνεχώς στους διαχωρισμούς και τα όρια των προγόνων μας που συνεχίζουμε να αντιγράφουμε, χωρίς να τα γνωρίζουμε.

Ας επιστρέψουμε στην αντίληψή μας περί δικαιοσύνης και αδικίας που έχουν εξαντληθεί από το πνευματικό της νόημα. Ας σκεφτούμε πόσο αλήθεια είναι αυτό σε σχέση με το γενετικό μυαλό. Ας υποθέσουμε ότι σήμερα ζούμε σε σύγκρουση με μια συνάδελφο γιατί μας απάντησε απότομα και νιώσαμε άσχημα, νιώσαμε απόρριψη και βιώσαμε μια αίσθηση αδικίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια πραγματική αδικία, δηλαδή ένα συναίσθημα που προέρχεται από τη συγκεκριμένη στιγμή που βιώνουμε, επειδή το γενετικό μυαλό μας, καθώς αγνοούμε εντελώς πώς λειτουργεί πάνω μας, αναγνωρίζει στον συνάδελφό μας κάποιες ενεργειακές ομοιότητες. με τον πατέρα μας, για παράδειγμα, και μας κάνει να ζούμε την ίδια σύγκρουση αδικίας, με τα ίδια συναισθήματα και σκέψη μη αποδοχής που ζούσαμε συχνά μαζί του. Έτσι, αγνοώντας αυτή την εξαπάτηση, πιστεύουμε ότι αισθανόμαστε άσχημα εξαιτίας της συναδέλφου μας, ενώ στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουμε κάτι που έχει ήδη συμβεί με τον πατέρα μας και όχι με αυτήν.

Δυστυχώς, χωρίς να υπάρχει η πνευματική μας συνείδηση, δεν έχουμε παρατηρήσει τίποτα. Για εμάς το πρόβλημα γίνεται ο συνάδελφος που δεν μας αποδέχεται και αυτό μας βγάζει εντελώς εκτός αντικειμενικής πραγματικότητας. Από την άλλη πλευρά, όταν η συνείδηση ​​είναι παρούσα, μας επιτρέπει να παρατηρούμε, και έτσι να διαφοροποιούμε αυτό που μας συμβαίνει σήμερα και αυτό που συνέβη στο παρελθόν μας, και επίσης να εξετάσουμε τις σχέσεις μεταξύ των γενετικών προγόνων και της τρέχουσας ζωής μας. οι αναμνήσεις επηρεάζουν.

Το παράδοξο είναι ότι μέσα στο γενετικό και ζωικό μυαλό μας υπάρχουν «διαιρέσεις», όπως είδαμε, αλλά δεν υπάρχει «διαφοροποίηση» μεταξύ των πραγματικοτήτων που βίωσαν οι γονείς και οι πρόγονοί μας στο περιβάλλον τους, και της δουλειάς μας, του συντρόφου μας, των φιλιών μας. Το μυαλό λειτουργεί με την ίδια αυτόματη λογική που έχει ένας υπολογιστής, με βάση τις ομοιότητες μεταξύ των δονήσεων και των ενεργειών που υπάρχουν στις μνήμες του και των δονήσεων και των ενεργειών των καταστάσεων που ζούμε. Το παρελθόν μας προτείνεται πάντα στο παρόν ως συνέχεια, σε σημείο που έχουμε νευρώνες-καθρέφτες που αντιγράφουν άτομα γύρω μας και ο εγκέφαλός μας δεν κάνει διαφοροποίηση μεταξύ αυτών που αντιγράψαμε και του σώματος στο οποίο ζει.

Έτσι, εκτός από τις αναμνήσεις των προγόνων που επαναλαμβάνουμε στη ζωή, προτείνουμε επίσης ως μαριονέτες αυτό που αντιγράφει ο εγκέφαλός μας, αγνοώντας τις επαναλαμβανόμενες σκέψεις, συναισθήματα, λέξεις, αισθήσεις, πράξεις… και πιστεύοντας ότι όλες οι πράξεις μας είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα μας και τρόπος να είσαι και να σκέφτεσαι, όταν δεν είναι έτσι.

Το ερώτημα λοιπόν που πρέπει να τεθεί είναι: τι πραγματικά εκφράζουμε στη ζωντανή μας δικαιοσύνη και αδικία; Και τι συνέπειες έχει αυτό για την ανθρωπιά μας;

Η υλικότητα στην οποία υπάρχουμε, με τις διαιρέσεις και τα όριά της, είναι μια ένωση ξηρότητας γεμάτη νόημα ύπαρξης που γεννήθηκε από το κενό της πνευματικής αγάπης από την οποία γεννηθήκαμε και μας κρατά προσκολλημένους στο νοητικό πλέγμα ολόκληρου του γενετικού νου ολόκληρο το ανθρώπινο ζωικό είδος από το οποίο ο καθένας μας χωρίζει.

Ακόμη και πριν από τη γέννηση, ξεκινώντας από τη σύλληψη, ήμασταν προσκολλημένοι σε έναν γραμμικό χρόνο.

Και σε έναν γραμμικό, χρονολογικό χρόνο, μπορούμε μόνο να επαναλάβουμε τα νοητικά περιεχόμενα που έχουν ήδη βιώσει οι πρόγονοί μας, χωρίς να μπορούμε να εκφράσουμε την πνευματική μας συνείδηση ​​σε παράλληλες πολυδιάστατες, που είναι ανώτερα νοητικά στρώματα σε σχέση με το γενετικό μυαλό.

Οι πολυδιάστατες ή πολυσύμπαν μας επιτρέπουν να εκφράσουμε τη μαγική ευφάνταστη δημιουργικότητά μας που καταφέρνει να δημιουργήσει νέες πραγματικότητες ύπαρξης. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε παγιδευτεί μέσα σε ένα γραμμικό χρόνο να ζούμε συνεχώς συναισθηματικές συγκρούσεις, αποτυχίες και αδικίες με λίγη αγάπη και πράγματα που δεν πάνε καλά.

Σε γραμμικό ή χρονολογικό χρόνο, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον βρίσκονται στην ίδια γραμμή και επομένως δεν μπορείτε να αλλάξετε το παρελθόν με στόχο να δημιουργήσετε αλλαγές στον παρόντα χρόνο ή στο εγγύς μέλλον «γιατί έχει περάσει τώρα και μπορώ μην επιστρέφετε πια σε αυτό».

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα έκανε μια πνευματική συνείδηση ​​που έχει επίγνωση της δικής της δύναμης έξω από τις ταυτίσεις του γραμμικού χρόνου, ζώντας σε πολυδιάστατες και ενεργώντας, από αυτό το σημείο εκκίνησης, προς την υλική μας διάσταση εδώ;

Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να αλλάξει παρελθόν, παρόν και μέλλον;

Για να ελέγξουμε ένα είδος σαν το δικό μας, πρέπει να το εισάγουμε μέσα στα όρια του γραμμικού χρόνου και να το κάνουμε να λειτουργεί για γενιές, αιώνες και χιλιετίες με τις έννοιες που παρεμβάλλονται σε αυτόν τον γραμμικό χρόνο. Και λειτούργησε. Τότε δεν μπορούμε να παραπονεθούμε αν χρησιμοποιούμε μόνο το 3-5% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου μας!
Κουβαλάμε μέσα μας διαχωρισμούς και όρια που μας έχουν επιβληθεί και τα εκφράζουμε στη ζωή μας γιατί έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε η θεϊκή σπίθα που είναι η πηγή μπαταρίας για όλο αυτό το ψέμα.

Ας επαναστατήσουμε και ας αναπτύξουμε τη δύναμη της πνευματικής μας συνείδησης!

Ας έχουμε το κουράγιο να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και ας γίνουμε παράδειγμα σε όλους τους άλλους που θα δουν την ελπίδα μέσα μας, καθώς οι θεϊκές μας σπίθες δεν έχουν ακόμη πεθάνει!!

Fiorella Rustici